Aller au contenu
De woorden die ze las, raakten haar diep:
“Mijn liefste Claudia, ik denk elke dag aan jou. Jouw glimlach is mijn zon, jouw stilte mijn pijn. Misschien kan ik je niets materieels geven, maar mijn hart behoort je toe.”
Tranen sprongen in Grace’ ogen. Het was alsof Georges woorden rechtstreeks tot háár spraken, alsof hij de leegte in haar ziel kon vullen. Op een impulsieve, bijna wanhopige bui besloot ze terug te schrijven. Ze deed zich voor als Claudia.
Een verboden correspondentie
Wat begon als één brief werd al snel een stroom van correspondentie. George schreef iedere week, soms zelfs vaker. Hij vertelde over zijn dagen, zijn dromen, zijn kleine overwinningen. Hij beschreef hoe hij door de stad wandelde en zich voorstelde dat Claudia naast hem liep….