Aller au contenu
De volgende ochtend reed een glimmende zwarte auto het parkeerterrein op. Uit de wagen stapte een groep beveiligers, gevolgd door een keurige oudere man in een grijs pak — dezelfde man van gisteren, maar nu onmiskenbaar de eigenaar van het concern.
De medewerkers verstijfden. De floormanager werd bleek.
Hutchins liep recht naar de balie van de klantenservice. Maria stond er weer, zichtbaar zenuwachtig.
Hij glimlachte.
“Maria,” zei hij, “weet je nog wie ik ben?”
Ze keek hem verward aan.
“U… u bent de meneer van gisteren?”
“Inderdaad,” zei hij. “De man die je hielp toen iedereen hem wegstuurde.”
Er ging een siddering door de winkel.
“Ik ben meneer Hutchins, oprichter van deze keten. Gisteren testte ik geen verkoopcijfers, maar karakter. En jij, Maria, bent geslaagd met glans.”
Tranen sprongen in haar ogen.
“Ik deed alleen wat juist was, meneer.”
Hij lachte vriendelijk:
“Dat is precies wat de meeste mensen vergeten te doen.”
Toen zei hij luid, zodat iedereen het kon horen:
“Vanaf vandaag ben jij manager van ons nieuwe filiaal in Houston. Jij zult mensen opleiden om klanten met menselijkheid te behandelen, niet met cijfers in hun hoofd maar met warmte in hun hart……