Aller au contenuZijn kaak spande zich aan.
— Ze had dat niet mogen doen.
Ik kruiste mijn armen.
— Is het waar?
Hij antwoordde niet meteen.
Die paar seconden voelden eindeloos.
Toen zuchtte hij diep.
— Ja.
Mijn borst voelde plots leeg.
— Je bent nog steeds getrouwd.
— Technisch gezien… ja.
Mijn stem werd ijzig.
— Technisch?
Hij wreef over zijn gezicht.
— De scheiding is al jaren bezig. Het is gewoon papierwerk.
— Papierwerk dat je me nooit hebt verteld.
— Het was niet belangrijk! zei hij haastig.
Ik keek hem strak aan.
— Niet belangrijk?
Ik tikte op het document.
— Dit betekent dat als wij trouwen… ons huwelijk ongeldig kan zijn.
Benjamin keek naar de vloer.
En op dat moment besefte ik iets.
Florence had me deze envelop niet gegeven om mij pijn te doen.
Ze had me een waarschuwing gegeven.
Maar één vraag bleef door mijn hoofd gaan.
Waarom zou een moeder haar eigen zoon verraden?
Ik keek Benjamin opnieuw aan.
— Benjamin…
Hij keek langzaam op.
— Wat heb je me nog meer niet verteld?