— Ik ben zo blij dat we dit doen, zei hij.

Mijn maag draaide om.

De woorden uit de envelop echoden nog steeds in mijn hoofd.

Niet afgerond.

Zijn telefoon begon te trillen op het aanrecht.

Hij keek naar het scherm en draaide het meteen om.

Te snel.

Te nerveus.

— Werk, zei hij luchtig.

— Ze laten me nooit met rust.

Ik knikte langzaam.

Maar iets in mij was al veranderd.

Florence’s woorden kwamen terug in mijn gedachten.

« Lees dit voordat je je spullen uitpakt. »

Benjamin pakte twee glazen uit de kast.

— We moeten dit vieren, zei hij.

— De eerste avond in ons huis.

Ons huis.

Ik keek naar de envelop in mijn hand.

— Benjamin… zei ik voorzichtig.

Hij keek op.

— Ja?

Ik slikte.

— Is er iets uit je verleden dat je me nog niet hebt verteld?

Hij lachte kort.

— Iedereen heeft een verleden.

— Maar niets dat belangrijk is voor ons.

Mijn hart bonkte.

Ik haalde langzaam de foto uit de envelop en legde die op het aanrecht.

Zijn glimlach verdween meteen.

De kleur trok uit zijn gezicht.

— Waar heb je dat gevonden? vroeg hij scherp.

— Je moeder gaf het me.

Er viel een zware stilte in de keuken.

Benjamin keek naar de foto.

Toen naar mij……………..

Lees verder op de volgende pagina.