Ik liep voorzichtig dichterbij. De zon was aan het zakken en wierp een gouden gloed over de scène. Het was eigenlijk best ontroerend.

Ik zuchtte.

— Goed, ik help je.

We zochten samen tussen dozen en zakken. Ik vond oude boeken, een kapotte cd-speler, zelfs een wiegje. Geen jas.

Na bijna een uur zoeken plofte hij neer op een stapel oude kranten.

— Hij is weg, zei hij zacht. Alles wat ik nog had van die tijd… verdwenen.

Ik ging naast hem zitten.

— Weet je, misschien is dat juist goed. Soms moeten we dingen loslaten om ruimte te maken voor nieuwe herinneringen.

Hij keek me aan met een mengeling van verdriet en glimlach.

— Dat klinkt als iets uit een tijdschrift.

Ik lachte.

— Misschien. Maar het is waar. En trouwens, ik heb nog iets van die jas bewaard.

Zijn ogen lichtten op.

— Echt? Wat dan?

Ik haalde uit mijn tas een kleine leren patch die ik van de jas had gehaald voordat ik hem weggooide…

lees meer op de volgende pagina