“Gaat het wel goed?” vroeg ik hijgend.

“Ja hoor, maak je geen zorgen. Focus jij maar op je ademhaling,” antwoordde ze te snel.

Ik probeerde het naast me neer te leggen. Mijn lichaam had alle energie nodig. Toch bleef die onrust knagen.

De stemmen

Na een uur, terwijl ik even tot rust kwam tussen twee weeën, hoorde ik het. Gedempte stemmen. Niet één, maar meerdere. Ze kwamen duidelijk van buiten, vlak bij het raam. Ik fronste. Het was midden in de nacht – wie zou er nu voor ons huis staan?

“Heb jij dat ook gehoord?” vroeg ik zacht aan mijn man.

Hij knikte gespannen. “Ik ga even kijken.”

Met een nerveuze blik liep hij naar de deur. Ik hoorde hoe hij de klink neerdrukte, hoe de vloer kraakte onder zijn voeten. Er viel een stilte, en toen keerde hij terug. Zijn gezicht was lijkbleek.

“Wat is er?” vroeg ik, mijn hart bonzend van inspanning én ongerustheid.

Hij aarzelde, slikte. “Er… er staan mensen buiten. Vijf, misschien zes. En ze lijken allemaal te wachten.”

Mijn adem stokte. “Te wachten? Op wat?”

Hij schudde het hoofd. “Ik weet het niet…..

lees meer op de volgende pagina