Plotseling keek hij me recht aan. Zijn gezicht was bleek, zijn ogen groot. Hij greep mijn arm stevig vast en fluisterde haast onhoorbaar:

> “Ga nu naar boven. Kijk onder je bed. Vertrouw me.”

Ik begreep er niets van.

> “Wat bedoel je?” vroeg ik half lachend.

> “Doe het gewoon,” zei hij, met een toon die ik nog nooit bij hem had gehoord.

Zijn ernst verontrustte me. Ik stond langzaam op van tafel.

> “Excuseer me even,” zei ik, en liep naar boven, terwijl mijn hart sneller begon te slaan.

In onze slaapkamer was het stil. De gordijnen bewogen zacht in de wind. Ik knielde neer en tilde het bedlaken op. En wat ik toen zag, deed het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.

Onder het bed lag een open koffer — gevuld met papieren, enveloppen en… paspoorten. Vijf verschillende paspoorten, allemaal met foto’s van Camille, maar met andere namen.

Mijn adem stokte. Ik probeerde te begrijpen wat ik zag, maar de schok was te groot. Alles draaide, en toen werd het zwart voor mijn ogen.

Toen ik wakker werd, lag ik in een ziekenhuisbed. Het eerste wat ik zag, was Nolan, zittend aan mijn zijde. Hij keek opgelucht.

> “Rustig maar,” zei hij. “Je bent even flauwgevallen. Ze hebben je hier naartoe gebracht.”

> “Wat is er gebeurd?” vroeg ik schor. “En… waar is Camille?”

Hij haalde diep adem.

“Toen jij naar boven ging, begon ze onrustig te worden. Haar ouders probeerden haar te kalmeren, maar toen jij niet terugkwam, werd ze nerveus. Ik heb de politie gebeld………..

Lees verder op de volgende pagina