Even later verscheen Michael in de deuropening. Zijn stropdas hing los, zijn blik was uitgeblust.

“Het werkt niet meer, Lauren,” zei hij zonder emotie. “Ik kan zo niet verder leven.”

Lauren keek hem aan, alsof ze niet zeker wist of ze hem goed had gehoord.

“Niet verder leven… hoe bedoel je dat? We zorgen samen voor een gezin. Onze dochter heeft je nodig.”

Maar Michael schudde zijn hoofd.

“Het voelt alsof ik verdrink. Jij blijft maar investeren in projecten die nooit iets opleveren. We zitten financieel aan de grond. Ik ben het zat.”

Lauren slikte haar tranen weg.

“Dit komt door Rebecca Liu, nietwaar?”

Michael keek weg.

“Rebecca begrijpt me. Haar vader heeft me een functie als vicepresident aangeboden. Zij ziet mijn potentieel.”

Lauren voelde een steek van pijn.

“Je bedoelt dat ze geld heeft.”

Michael reageerde niet, maar zijn stilte was duidelijk genoeg…………

Lees verder op de volgende pagina