Nog iemand fluisterde luid genoeg dat iedereen het kon horen:

“Waarschijnlijk een oude bedelaar die medelijden zoekt.”

De oude man probeerde iets te zeggen, maar zijn stem brak. In plaats van begrip of mededogen, kreeg hij scheldwoorden naar zijn hoofd geslingerd. Uiteindelijk wilde de kassière hem wegsturen. Het was een mensonterend tafereel.

Mijn hart brak. Ik kon het niet aanzien. Zonder veel na te denken pakte ik mijn laatste briefjes uit mijn zak en legde ze op de toonbank.

“Laat hem maar houden,” zei ik zacht. “Ik betaal wel.”

De oude man keek me aan, zijn ogen vochtig, zijn lippen trilden. Hij probeerde mijn hand vast te pakken, maar ik trok me voorzichtig terug. Ik wilde niet dat hij zich verplicht voelde. Ik glimlachte alleen maar en knikte. Hij kreeg zijn brood en liep langzaam naar buiten…..

lees meer op de volgende pagina