Ik keek in de spiegel. De vloeistof had mijn witte jurk in een smaragdgroene nachtmerrie veranderd. Mijn huid was bedekt met vlekken die er niet uitzagen alsof ze snel zouden verdwijnen. Het leek bijna op verf. Mijn hart bonsde zo hard dat ik dacht dat ik zou flauwvallen.

—

Een Moment van Beslissing

Tranen prikten in mijn ogen. Al die maanden van voorbereiding, al die dromen over een perfecte bruiloft — alles leek verloren. Mijn bruidsmeisjes begonnen in paniek te zoeken naar handdoeken, water en make-up, maar niets hielp. Het groen bleef hardnekkig zitten.

“Misschien moet je de ceremonie uitstellen,” fluisterde iemand.

Een ander zei: “Of gewoon annuleren. Dit kan toch niet meer?”

Ik hoorde ze amper. In mijn hoofd vormde zich maar één vraag: Wat nu?

Op dat moment dacht ik aan Michael. Hij wachtte daarbuiten, omringd door familie en vrienden, niet wetend wat er gebeurd was. Zou hij geschokt zijn? Beschaamd? Of zou hij mij nog steeds met dezelfde liefde aankijken, ook al zag ik er niet uit zoals gepland?……

lees meer op de volgende pagina