Jana’s adem stokte. De geur van stoofpot hing zwaar in de lucht, maar er zat iets in dat haar maag deed samentrekken — niet het eten zelf, maar wat het symboliseerde: binnendringen.

„Van jou en… Oleg?“ herhaalde ze langzaam, haar stem trillend maar beheerst.

Larissa’s glimlach werd breder. „Natuurlijk, lieverd. Oleg heeft het voor mij gekocht. De oude koelkast was te klein, vond hij. En ik dacht, aangezien ik nu wat vaker hier ben, moet er ook ruimte zijn voor mijn eigen producten, nietwaar?“

„Wat bedoel je met vaker hier zijn?“

Larissa’s ogen flitsten even, en ze veegde nonchalant haar handen af.

„Oh, dat heeft Oleg je nog niet verteld?“

Jana voelde haar hart sneller kloppen. Ze draaide zich naar haar man, die net zijn telefoon uit zijn zak haalde en deed alsof hij de situatie niet hoorde.

„Oleg,“ zei ze, haar stem nu scherper. „Wat bedoelt je moeder?“

Hij haalde zijn schouders op, zonder haar blik te ontmoeten. „Ze blijft gewoon een tijdje hier. Om te helpen met de baby. Je weet dat je nog moet herstellen.“

„Een tijdje?“ herhaalde Jana. „Hoelang precies?“

„Zolang als nodig is,“ antwoordde Larissa luchtig, terwijl ze weer naar de pot op het fornuis greep. „Je moet blij zijn, Janotsjka. Iemand moet toch voor jullie zorgen? Een baby grootbrengen is geen kleinigheid.“

De woorden prikten als naalden. Jana stond daar, haar baby nog steeds dicht tegen zich aangedrukt, alsof ze hem wilde beschermen.

„Mama, ik waardeer dat u wilt helpen,“ zei ze voorzichtig. „Maar dit is ons huis. Ik had graag eerst met Oleg besproken dat u hier zou blijven.“

Larissa snoof zacht. „Ach kind, doe niet zo dramatisch. Jullie hebben plek genoeg. En trouwens… ik ben al geïnstalleerd.“

Jana’s ogen dwaalden door de gang. Ze zag het nu pas: haar schoonmoeders koffers stonden naast de slaapkamerdeur. En het ergste — het bordje met Dima’s Kamer dat ze een week geleden had opgehangen, was verdwenen.

„Waar is het bordje dat hier hing?“ vroeg ze met een brekende stem.

Larissa draaide zich om, zonder schaamte. „Oh, dat? Dat heb ik even weggehaald. De verf was lelijk afgebladderd. Ik dacht, dat maken we later wel mooi opnieuw. Bovendien — de baby slaapt voorlopig bij jullie op de kamer, toch?“

Jana voelde haar keel dichtknijpen. Elke ademhaling deed pijn. Ze keek naar Oleg, die zijn telefoon op de tafel legde en haar een korte blik toewierp — niet vijandig, maar vermoeid…….

Lees verder op de volgende pagina