Ik ben zeventien jaar oud. Mijn moeder heeft mij alleen opgevoed. Ze is niet alleen mijn ouder, maar ook mijn beste vriendin, mijn steunpilaar en mijn hele wereld. Vorig jaar stortte mijn leven in toen we het vreselijke nieuws kregen: mijn moeder had kanker.

Ik herinner me nog de koude rilling die door mijn lichaam ging toen de dokter het uitsprak. Ik dacht dat ik haar kwijt zou raken. Maar mijn moeder is een vechter. Ze onderging behandelingen, verloor haar haar, verloor gewicht, maar nooit haar glimlach. En ik, ik bleef aan haar zijde. Elke nacht fluisterde ik in stilte een belofte: “Als jij dit overleeft, mama, zal ik je meenemen op de vakantie waar je altijd van hebt gedroomd. Zonder zorgen, zonder stress, alleen rust en geluk.”

Een jaar van opofferingen

Toen ze eindelijk schoon verklaard werd, voelde ik me herboren. Ik wist dat ik mijn belofte moest nakomen. Maar hoe? Ik was nog maar een tiener, zonder grote inkomsten. Toch besloot ik alles op alles te zetten…..

lees meer op de volgende pagina