Er waren wel andere familieleden, maar die woonden een stuk verderop en konden haar niet goed helpen. Sommigen werkten fulltime, anderen reden geen auto of wilden er gewoon niet bij betrokken worden. Ik had het gevoel dat ze dit expres had gedaan – misschien niet uit kwaadheid, maar omdat ze de aandacht van haar zoon niet wilde verliezen. Ze had immers ook andere data kunnen kiezen, na onze terugkomst.

Mijn man was verscheurd. Aan de ene kant wilde hij voor zijn moeder zorgen, aan de andere kant wist hij hoe lang ik al droomde van deze reis. Uiteindelijk besloot hij om te blijven. Hij zei dat ik moest gaan, dat hij later misschien zou kunnen volgen als alles goed ging. Ik wilde niet alleen gaan, maar hij drong erop aan. “Je hebt dit verdiend,” zei hij. “Ga. Ik red me wel.”

Met tegenzin stapte ik op het vliegtuig. De eerste dagen voelde ik me schuldig, maar ik probeerde te genieten. Ik stuurde berichten, belde hem bijna elke avond. Zijn stem klonk vermoeid, maar hij zei altijd dat alles goed ging. Zijn moeder herstelde langzaam, hij bracht veel tijd bij haar door…….

lees meer op de volgende pagina