Ze knikte vriendelijk.

“Hoe ken je Ellie en… mijn man?”

Haar glimlach bleef, maar er kwam een zweem van verwarring in haar ogen. “Oh, natuurlijk. Ik ben Anna. Ik ben vrijwilliger bij de bibliotheek om de hoek. Jake en Ellie komen vaak langs voor het voorleesprogramma. Ik help daar met de kinderen. Ellie vroeg me uit het niets of ik naar haar verjaardag wilde komen. En omdat Jake het goed vond, dacht ik: waarom niet?”

Ik voelde mijn schouders ontspannen. Geen geheime affaire. Geen verborgen leugens. Gewoon een lieve vrijwilliger die mijn dochter had leren kennen tijdens de middagen in de bibliotheek.

“Dus… jullie zien elkaar alleen daar?” vroeg ik nog, om helemaal zeker te zijn.

Anna knikte. “Ja hoor. Soms drink ik met de ouders een kop koffie na afloop, maar dat is alles. Ellie is zo’n vrolijk meisje, ik kon het niet over mijn hart krijgen om haar uitnodiging te weigeren.”

Mijn wangen werden warm van opluchting én schaamte. Ik had in mijn hoofd de zwartste scenario’s gemaakt, terwijl de waarheid veel onschuldiger was.

—

Een nieuw inzicht

Later die avond, toen het feestje voorbij was en de kinderen uitgeput op de bank lagen, vertelde ik Jake wat ik had gedacht. Hij keek me eerst verbaasd aan en daarna bijna gekwetst.

“Een affaire? Met een bibliotheekvrijwilliger? Schat, echt niet. Ik zou je nooit zoiets aandoen……

lees meer op de volgende pagina