Toen ze mij zag, rende ze recht op me af. “Oma!” riep ze.

Ik voelde mijn keel dichtknijpen. “Lieve schat…” Ik knielde en sloeg mijn armen om haar heen. Ze rook naar shampoo en tranen.

“Ik dacht dat je niet meer mocht komen,” fluisterde ze.

Ik glimlachte door mijn tranen heen. “Vandaag wel, lieverd. Vandaag wel.”

De dagen daarna bleef ik aan hun zijde. Emily kwam langzaam bij bewustzijn. De eerste keer dat ze haar ogen opende, keek ze me verbaasd aan.

“Mam?”

“Ja, ik ben hier,” antwoordde ik zacht.

“Waarom… ben jij hier?”

“Omdat jij mijn dochter bent. En omdat je me nodig hebt.”

Ze draaide haar hoofd weg. Schaamte gleed over haar gezicht. “Greg…” begon ze, maar ik legde mijn hand op de hare.

“Praat daar later maar over,” zei ik. “Nu gaat het om beter worden.”

Toen Emily eindelijk naar huis mocht, vroeg de maatschappelijk werkster wie voor Olivia kon zorgen terwijl Emily herstelde. Zonder aarzelen stak ik mijn hand op…….

lees meer op de volgende pagina