Plotseling zei ze, met een rustige maar beslist toon:

“Hou op met huilen. Tranen lossen niets op.”

Ik schrok, meer door de directheid van haar stem dan door haar woorden. Er zat geen hardheid in, eerder een soort nuchtere vastberadenheid.

Voordat ik iets kon zeggen, vervolgde ze:

“Wil je dat hij spijt krijgt? Vandaag nog?”

Ik knipperde met mijn ogen, niet zeker of ik haar goed had verstaan. Ze draaide langzaam haar hoofd naar me toe. Achter de donkere glazen van haar zonnebril was haar blik ondoorgrondelijk.

“Binnen een paar minuten doe je alsof je mijn kleindochter bent,” zei ze. “Vertrouw me. Je man gaat hier heel snel spijt van krijgen.”

Ik wilde lachen — of opnieuw in tranen uitbarsten — ik wist niet welke emotie sterker was. Maar vóór ik iets kon uitbrengen, hoorde ik het diepe geluid van een motor.

Een zwarte Mercedes gleed voor ons tot stilstand. De auto zag eruit alsof hij rechtstreeks uit een reclame kwam: glanzend, perfect gepoetst, statig. De oudere vrouw glimlachte nauwelijks merkbaar.

“Precies op tijd,” mompelde ze.

De chauffeur, een man in een donker pak, stapte uit en opende beleefd het portier aan de passagierskant.

“Mevrouw Van Dorsten,” zei hij met lichte buiging. “Uw afspraak wacht op u.”

Ze knikte en stond gracieus op, maar draaide zich toen naar mij.

“Kom,” zei ze rustig. “Je heet vanaf nu Lena. Mijn kleindochter.”

Ik stond als aan de grond genageld. “Mevrouw, ik—”

Ze boog zich iets naar me toe. “Heb je een betere optie?”

Nee. Die had ik niet………

Lees verder op de volgende pagina