Évelyne’s glimlach bevroor.

Letterlijk.

Haar vingers, nog om haar champagneglas geklemd, begonnen licht te trillen. Ze keek naar de factuur alsof die elk moment zou verdwijnen als ze maar niet knipperde.

— Wat is dit? zei ze scherp, haar stem plots dunner.

Ik glimlachte rustig.

— De rekening, zei ik. — Voor vanavond… en ook voor je “kleine familiebijeenkomst” van vorige week die nooit betaald werd.

Een golf van ongemak ging door de tafel.

Haar vriendinnen keken elkaar kort aan.

Iemand kuchte.

Iemand zette zijn glas neer.

Maar niemand lachte nog.

Évelyne rechte haar rug.

— Dit is belachelijk, zei ze, nu luider, alsof volume haar opnieuw controle zou geven. — We maken gewoon een grapje. Je hoeft niet zo dramatisch te doen voor mijn gasten.

Ik kantelde mijn hoofd licht.

— Inderdaad, zei ik kalm. — Laten we het dan professioneel houden.

Ik draaide me naar de zaal.

— Beste gasten, zei ik beleefd, — dit restaurant, Le Port & Flamme, is volledig mijn eigendom. Niet gedeeltelijk. Niet “bijna”. Volledig.

Stilte.

Zwaar.

Voelbaar.

Ik keek terug naar haar.

— En zoals in elk restaurant… wordt er betaald voor wat er wordt geconsumeerd.

Haar gezicht begon rood te worden.

— Ik ga dit niet hier bespreken, siste ze. — We praten thuis wel.

Ik schudde langzaam mijn hoofd……………

Lees verder op de volgende pagina.