De passagiersdeur ging open.

— Meneer Porter.

Frank knikte.

— Arthur komt eraan?

— Hij is al onderweg.

De man keek naar Elena.

Zijn blik veranderde subtiel.

Zachter.

— Mevrouw, we gaan u eerst warm en veilig krijgen.

Geen vragen.

Geen oordeel.

Alleen bescherming.

Binnen een uur…

zat Elena in een privéziekenhuiskamer.

Niet de algemene afdeling.

Niet waar regels haar hadden tegengehouden.

Maar ergens anders.

Rustiger.

Afgeschermd.

Haar zoon sliep naast haar.

Een verpleegkundige controleerde hem.

Zacht.

Zeker.

Frank stond bij het raam.

Zijn telefoon in zijn hand.

Toen ging de deur open.

Arthur.

Grijs haar.

Donkere jas.

Een man die geen ruimte nodig had…

om de kamer te vullen.

— Frank.

Geen handdruk.

Alleen erkenning.

Zijn blik ging meteen naar Elena.

— Dit is zij?

Frank knikte.

Arthur liep dichterbij.

— U bent veilig nu.

Eenvoudige woorden.

Maar ze landden.

Diep.

Elena knikte zwak.

— Dank u…

Arthur draaide zich naar Frank.

— Ik heb al een paar dingen laten checken.

Zijn stem bleef laag.

— Het appartement staat juridisch nog steeds op jouw naam.

Frank’s ogen vernauwden zich.

— Dus ze hebben niets.

— Nee.

Een korte pauze.

— Maar ze dachten van wel.

Arthur haalde een map tevoorschijn.

Dun.

Maar zwaar.

— En dat is hun eerste fout.

Hij legde het op de tafel.

— De tweede?

Hij keek Frank recht aan.

— Dat ze dachten dat ze haar konden isoleren.

Frank knikte langzaam.

— En de derde?

Arthur’s stem werd kouder.

— Dat ze jou vergaten.

Stilte.

Diepe stilte.

Toen ging Arthur verder.

— De sloten worden morgenochtend vervangen. Juridisch en fysiek.

— Hun spullen gaan eruit. Niet van haar.

— En Barbara?

Een korte ademhaling.

— Haar “connecties” zijn interessant.

Hij keek even naar Elena.

— Maar niet sterker dan de onze.

Frank leunde iets naar achteren.

Niet opgelucht.

Maar zeker.

— En Max?

Arthur sloeg een pagina om.

— Hij heeft een probleem.

— Meerdere zelfs……………..

Lees verder op de volgende pagina.