Aller au contenu— Jullie huizen blijven staan.
Ana glimlachte voor het eerst.
Een kleine, warme glimlach.
Ze gaf hem de mallette.
— Dank je.
Victor stond op.
Toen vroeg hij zacht:
— Waar is je moeder?
— Op straat, zei Ana.
— Ze verkoopt snoep bij het stoplicht.
Victor keek naar zijn assistent.
— Zoek haar.
— En regel een afspraak met de burgemeester.
De assistent knikte verbaasd.
Victor keek weer naar Ana.
— En jij… wil je naar school?
Haar ogen werden groot.
— Echt?
— Echt.
Hij glimlachte.
— Vandaag heb jij mijn bedrijf gered.
— Het minste wat ik kan doen… is jouw toekomst redden.
De investeerders verlieten langzaam de zaal.
Sommigen boos.
Sommigen stil.
Maar Victor bleef staan bij het raam, met Ana naast zich.
Voor het eerst in jaren voelde hij zich niet alleen een miljardair.
Maar weer… een mens.