Nog steeds alsof ze toestemming nodig hadden om te bestaan.

Vanessa lachte kort.

Geforceerd.

— Dat maakt niet uit. We zijn familie—

— Precies, onderbrak ik haar.

Mijn stem bleef kalm.

Maar scherper nu.

— Familie betekent niet dat je overneemt wat niet van jou is.

De kamer was stil.

Volledig stil.

Zelfs de muziek leek zachter.

Ik draaide me naar mijn vader.

— Waarom heb je me niets gezegd?

Hij slikte.

— We wilden geen problemen…

Mijn moeder keek naar de grond.

— Ze zeiden dat het tijdelijk was…

Ik knikte langzaam.

Natuurlijk.

Altijd tijdelijk.

Tot het permanent wordt.

Ik draaide me terug naar Vanessa.

— Je hebt hun kamers leeggehaald.

— Je hebt hun spullen ingepakt.

— Je hebt gasten uitgenodigd in een huis dat niet van jou is.

Elke zin viel zwaar.

— En je noemt het “jullie ruimte”.

Ze zette een stap naar voren.

Haar toon veranderde.

Minder charmant.

Meer defensief.

— We verwachten een baby. We hebben ruimte nodig—

— Dan zoek je je eigen huis.

Stilte.

Hard.

Definitief.

Mijn broer keek tussen ons in.

— Kom op… dit hoeft niet zo—

Ik keek hem aan.

Lang.

— Jij wist dit.

Hij zei niets.

Dat was genoeg.

Ik pakte het document weer op.

Hield het iets omhoog.

— Wettelijk gezien…

Een kleine pauze.

— hebben jullie hier geen recht om te wonen.

Vanessa’s gezicht werd strak………………..

Lees verder op de volgende pagina.