Aller au contenuDe kerkklokken van Paraty bleven luiden.
Binnen zaten gasten rechtop, fluisterend achter perfect gestylde glimlachen. Camera’s stonden klaar, wachtend op het perfecte moment. Alles was zorgvuldig gepland — luxe, status, perfectie.
Maar buiten… brak iets.
De regen viel hard op de straat toen Héctor plots uit de auto stapte.
“Wat doe je?” beet Bianca hem toe, haar stem scherp. “We zijn al laat.”
Hij antwoordde niet.
Zijn ogen waren vastgevroren op één punt.
Larissa.
Doorweekt. Trillend. Gebogen over haar zwangere buik alsof ze haar laatste kracht gebruikte om iets kostbaars te beschermen.
Héctor voelde zijn hart stilvallen.
Zonder na te denken liep hij naar haar toe, de regen die zijn pak doorweekte alsof het niets betekende.
“Larissa…” fluisterde hij, terwijl hij door zijn knieën zakte. “Wat is er met je gebeurd?”
Ze deinsde achteruit, haar ogen vol angst.
“Niet… niet dichterbij komen,” zei ze zwak. “Alsjeblieft…”
Die woorden sneden dieper dan de regen ooit kon.
Achter hem klapte de autodeur.
Bianca stapte uit, haar witte jurk slepend door het vuile water. Maar haar gezicht… haar gezicht was niet geschokt.
Het was koud.
Berekenend.
“Wat een toeval,” zei ze langzaam. “Of misschien… toch niet?”
Héctor draaide zich om, zijn blik plots scherp.
“Wat bedoel je daarmee?”
Bianca lachte zacht.
“Je denkt toch niet dat ze hier zomaar is?” zei ze. “Je ex… acht maanden zwanger… precies op jouw trouwdag?”
De woorden hingen zwaar in de lucht.
Héctor keek terug naar Larissa.
Haar handen.
Blauwe plekken.
De manier waarop ze haar buik beschermde.
Toen keek hij weer naar Bianca……………