Aller au contenuVoor het eerst sinds lange tijd… voelde ik me gezien.
DE TERUGVLUCHT
Op de terugweg zat ik in een brede stoel.
Warme handdoek.
Rust.
Stilte.
Ik hoorde achterin het vliegtuig het zachte gehuil van een baby.
Niet de mijne.
Eric had wallen.
Kruimels op zijn shirt.
En nul rust.
Toen we landden, keek hij me aan.
— “Het spijt me,” zei hij zacht.
Ik knikte.
— “Goed. Want dit was je enige waarschuwing.”
**SOMS HEB JE GEEN WOORDEN NODIG…
ALLEEN DE JUISTE OOGGETUIGE**
Mijn schoonvader heeft nooit meer iets gezegd.
Dat hoefde ook niet.
Want Eric heeft het nooit meer gewaagd
om mij alleen te laten dragen
wat wij samen hebben gemaakt.