Marks gezicht verloor langzaam zijn kleur.

De jonge vrouw tegenover hem volgde zijn blik en draaide zich om. Haar ogen flitsten van mij naar Daniel en weer terug naar Mark. Verwarring, gevolgd door ongemak. Ze wist meteen dat dit geen toevallige ontmoeting was.

“Mark?” vroeg ze zacht. “Ken je haar?”

Hij slikte. “Rachel…”

Ik hief mijn glas, keek hem rustig aan en glimlachte. Geen woede. Geen tranen. Alleen controle.

“Goedenavond,” zei ik vriendelijk. “Maak je geen zorgen. Ik kom niet storen. Ik dineer gewoon… naast mijn echtgenoot.”

De stilte die volgde was zwaarder dan geschreeuw.

Daniel bleef ontspannen. Hij nam een slok wijn, leunde iets naar voren en zei met een beleefde glimlach:

“Het leven zit vol verrassingen, nietwaar?”

Mark probeerde zich te herstellen. “Rachel, dit is niet—”

“Wat?” onderbrak ik hem kalm. “Niet wat het lijkt? Een diner in een restaurant waar je me nooit mee naartoe hebt genomen? Met een vrouw die jij blijkbaar belangrijk genoeg vond om een tafel voor te reserveren?”

De maîtresse trok haar hand terug alsof ze zich brandde.

“Ik… ik wist niet dat hij getrouwd was,” zei ze snel.

Ik keek haar aan, zonder vijandigheid. “Dat geloof ik. Hij is goed in het scheiden van werelden.”

Daniel legde zijn servet op zijn schoot. “Mark is daar altijd goed in geweest,” zei hij luchtig. “Op kantoor, bedoel ik.”

Marks hoofd schoot omhoog. “Waar heb jij het over?”

Daniel keek hem recht aan. “Je weet precies waar ik het over heb.”

Nu begon Marks hand echt te trillen.

Ik liet hem even spartelen. Toen sprak ik weer.

“Weet je wat het meest pijnlijke is?” zei ik rustig. “Niet dat je verliefd werd. Niet eens dat je loog. Maar dat je dacht dat ik zo klein was… dat ik het niet zou begrijpen…………

Lees verder op de volgende pagina.