Binnen was het huis groot, luxueus tot het uiterste, maar er was ook iets dat onverwacht geruststellend was: een stilte die niet kil was, een gevoel van veiligheid dat Lily lang niet had gevoeld. Victor begeleidde haar naar een comfortabele stoel, terwijl Emily op een zacht kussen werd gelegd.

„Heb je gegeten?” vroeg hij zacht, bijna bezorgd.

Lily schudde haar hoofd. „Sinds gisteren… sir.”

Victor knikte. „Dat gaan we meteen veranderen.” Hij verdween kort en keerde terug met een bord vol vers voedsel. De geur vulde de ruimte, en Lily’s maag rammelde zo heftig dat ze bijna huilde. Emily keek nieuwsgierig, maar bleef stil, alsof ze voelde dat er iets belangrijks gebeurde.

Toen ze aten, keek Victor naar Lily en zag iets dat hem nog meer raakte: dezelfde veerkracht, dezelfde ogen die hij bij zijn eigen moeder had gezien. Een herinnering die hem deed beseffen hoeveel hij had gemist, hoeveel liefde hij nooit had durven toe te laten.

„Victor…?” fluisterde Lily voorzichtig. „Waarom… waarom kijkt u zo………….

Lees verder op de volgende pagina.