Caleb en Jonas wisselden een snelle blik. Het was Jonas die uiteindelijk zijn vork neerlegde.

— “Evan… oma is verhuisd.”

Evan knipperde.

— “Verhuisd?”

— “Naar een verzorgingstehuis,” zei Caleb kort. “Het was tijd.”

De woorden vielen zwaar in de kamer.

— “Tijd?” herhaalde Evan langzaam. “Hoe bedoel je: tijd?”

Jonas zuchtte hoorbaar.

— “Ze kon niet meer alleen blijven. Dit was de meest praktische oplossing.”

Evan voelde iets in zijn borst samentrekken.

— “Praktisch voor wie?”

Er volgde een ongemakkelijke stilte. Zijn moeder keek naar haar bord. De kinderen aan tafel zwegen.

— “Waarom wist ik hier niets van?” vroeg Evan, zijn stem nu strakker.

— “Waarom heb ik geen afscheid kunnen nemen?”

— “Je zat in New York,” zei Caleb defensief. “We wilden je niet belasten.”

Evan stond langzaam op.

— “Niet belasten?” herhaalde hij ongelovig. “Ze is mijn oma. Ze heeft me grootgebracht toen jij dubbele diensten draaide. Ze leerde me tekenen. Ze spaarde voor mijn eerste laptop. En jullie zetten haar weg zonder één telefoontje?”

Calebs kaak spande zich aan.

— “Pas op je toon.”

— “Nee,” zei Evan rustig maar vastberaden. “Dit verdient geen zachte toon.”

Diezelfde avond reed Evan naar het verzorgingstehuis.

Marjorie zat bij het raam toen hij binnenkwam. Haar handen rustten gevouwen in haar schoot, haar blik gericht op een boom waarvan de bladeren langzaam verkleurden…………….

Lees verder op de volgende pagina.