Biljetten. Oud, maar zorgvuldig opgevouwen. Sommige met jaartallen erop die Maribel niet eens herkende. In totaal telde ze het drie keer.

Zevenhonderd dollar.

Haar hart begon te bonzen. Dat bedrag was voor haar onvoorstelbaar. Het was meer dan een maand huur. Meer dan wat ze ooit in één keer had vastgehouden.

Onder het geld zat een briefje, gevouwen tot een smal rechthoekje.

Het papier was broos. De inkt vervaagd, maar leesbaar.

“Voor het kind dat dit het meest nodig heeft.

Voor een moeder die haar best doet.

Neem het zonder schuld.”

Maribel voelde tranen in haar ogen branden.

Ze zat daar lange tijd, starend naar de woorden, terwijl de koelkast zacht zoemde en ergens buiten een auto voorbijreed.

De volgende ochtend ging ze terug naar de rommelmarkt.

Ze vond het kraampje niet meteen. Paniek kroop omhoog. Maar na drie rondjes zag ze het: dezelfde sprei, dezelfde versleten tafel.

De vrouw was er ook.

Maribel hield de pop stevig vast. “Mevrouw… deze pop… er zat iets in.”

De vrouw keek haar rustig aan. Ze leek niet verrast.

“Dat weet ik,” zei ze.

Maribel slikte. “Waarom heeft u dat niet gezegd?”

De vrouw glimlachte flauwtjes. “Omdat de meeste mensen het niet zouden vinden. Of het terug zouden brengen. Of het verkeerd zouden gebruiken.”

“Waar komt het vandaan……………

Lees verder op de volgende pagina.