“Waarom bent u niet naar mij gekomen?” vroeg Liora. “Waarom heeft u mij nooit de waarheid verteld?”

Eva keek naar de grond. “Ik ontdekte het pas na zijn dood. Ik zag de rouwadvertentie. Zijn foto. Uw naam.”

Ze keek op, haar ogen rood. “Ik voelde me misselijk. Ik had u alles willen vertellen, maar ik durfde niet. Ik was bang. Bang dat u me zou haten. Bang dat ik alles zou verliezen.”

“Dus stuurde u Denise,” zei Liora.

Eva knikte langzaam. “Mijn tante. Ze is ouder, sterker. Ik dacht… misschien zou u haar geloven.”

Een lange stilte volgde.

Mila sliep rustig verder, zich niet bewust van de storm van emoties die zich om haar heen afspeelde.

“Waarom kon u niet voor haar zorgen?” vroeg Liora uiteindelijk.

Eva’s schouders zakten. “Omdat ik ziek ben.”

Die woorden bleven hangen.

“Wat bedoelt u?” vroeg Liora.

“Ik heb een auto-immuunziekte,” zei Eva zacht. “Ik word snel zwakker. De artsen weten niet hoe snel het zal gaan. Sommige dagen kan ik nauwelijks opstaan. Ik wilde Mila niet laten opgroeien met een moeder die haar niet eens kan optillen.”

Liora voelde haar boosheid verschuiven, vermengen met iets anders. Mededogen. Verdriet.

“Denise zei dat alleen ik voor haar kon zorgen,” zei Liora.

Eva knikte. “Omdat u haar vader kende. Omdat u stabiel bent. Omdat u… beter bent dan ik.”

Die woorden deden pijn, op een manier die Liora niet had verwacht.

“Ik heb nooit om dit gevraagd,” zei Liora eerlijk. “Ik heb mijn man verloren. Mijn toekomst. En nu dit.”

“Ik weet het,” fluisterde Eva. “En het spijt me. Elke dag………….

Lees verder op de volgende pagina.