De medewerker achter de balie keek Vespera verontschuldigend aan.

“Dat kan ik helaas niet zomaar vrijgeven. Passagiersinformatie is vertrouwelijk.”

Vespera slikte. Ze wist dat dit moment zou komen. Ze haalde langzaam haar personeelsbadge tevoorschijn en legde die op de balie.

“Ik werkte op die vlucht,” zei ze zacht maar vastberaden. “Businessclass. Stoel 3A en 3C. De man heet Calix. Ik móét weten wie die vrouw bij hem was.”

De medewerker aarzelde, tikte iets op het toetsenbord en keek toen weer op.

“Ik kan u niets afdrukken,” zei hij. “Maar… ik kan wel bevestigen wat u al weet.”

Vespera’s hart sloeg over.

“De vrouw naast hem stond geregistreerd als Nerys Halvorsen,” vervolgde hij. “Zelfde achternaam. Zelfde boeking. Ze reizen vaker samen.”

“Vaker?” fluisterde Vespera.

De medewerker knikte. “Minstens zes vluchten in de afgelopen vier maanden. Altijd businessclass. Altijd samen.”

Het voelde alsof de grond onder haar voeten wegzakte.

Calix was geen charmeur. Geen impulsieve romanticus.

Hij was systematisch.

“Dank u,” zei ze hees, terwijl ze haar badge terugstopte.

Die avond zat Vespera in haar auto, geparkeerd aan de overkant van het huis van haar moeder. De lichten brandden nog. Ze zag de schaduwen bewegen achter de gordijnen.

Ze wist dat dit gesprek alles zou veranderen.

Binnen zat haar moeder, Elaine, op de bank, verdiept in trouwbrochures. Calix was nergens te zien.

“Mam,” zei Vespera terwijl ze tegenover haar ging zitten. “We moeten praten. En dit keer moet je me laten uitspreken.”

Elaine keek op, zichtbaar vermoeid. “Gaat dit weer over gisteren?”

“Ja,” antwoordde Vespera. “En nee, dit is geen jaloezie. Dit is bewijs.”

Ze legde haar telefoon op tafel en schoof die naar haar moeder toe. Op het scherm stonden vluchtdata, namen, data, foto’s van boardingpassen die ze via een collega had weten te bemachtigen.

Elaine’s glimlach verdween langzaam………….

Lees verder op de volgende pagina.