De eerste keer dat hij haar arm vastgreep, noemde hij het een misverstand. De tweede keer zei hij dat ze hem provoceerde. De derde keer verontschuldigde hij zich met een ketting.

Die avond had hij haar telefoon afgepakt. Haar sleutels. De deur op slot gedaan en gezegd dat hij ‘tijd nodig had om na te denken’.

“Ik heb gewacht tot hij sliep,” fluisterde ze. “Toen ben ik door het badkamerraam gegaan.”

Ik voelde woede opborrelen. Niet alleen om wat hij haar had aangedaan, maar om hoe bekend dit alles klonk.

De dagen daarna bleef Belle bij mij. Ze sliep nauwelijks. Schrok wakker bij elk geluid. James belde haar onafgebroken. Liet berichten achter. Eerst smekend. Toen boos. Toen dreigend.

“Ik weet dat je bij haar zit,” zei hij in een voicemail. “Je denkt zeker dat zij je gaat redden?”

Ik bewaarde alles.

Elke boodschap. Elke dreiging.

Een week later stond hij voor mijn deur.

Ik zag hem door het raam, zijn houding ontspannen, zijn glimlach zorgvuldig geoefend. Alsof hij op bezoek kwam voor koffie.

“Ik wil mijn vrouw spreken,” zei hij rustig toen ik de deur opende.

“Je vrouw wil je niet zien,” antwoordde ik.

Zijn ogen vernauwden zich een fractie. “Dit gaat jou niets aan, Chloe.”

“Alles wat jij kapotmaakt, gaat mij aan.”

Hij lachte zacht. “Altijd zo dramatisch. Zie je wel waarom ik bij Belle ben? Zij begrijpt me tenminste.”

Vanachter mij hoorde ik Belle’s ademhaling versnellen.

Ik deed de deur dicht.

Diezelfde avond gingen we naar de politie.

Het was niet makkelijk. Belle twijfelde. Schaamde zich. Was bang dat niemand haar zou geloven………..

Lees verder op de volgende pagina.