“Mevrouw Carter,” zei de rechter tegen mij, “wilt u de rechtbank uitleggen waarom u deze informatie niet eerder hebt ingediend?”

Ik knikte. “Omdat ik wist dat hij zou liegen. Omdat hij dacht dat ik naïef was. En omdat ik wilde dat hij zichzelf zou verraden.”

Daniel lachte schamper. “Ach, hou op. Je bent een huisvrouw met te veel tijd.”

De rechter sloeg met zijn hamer. “Genoeg.”

Hij ademde diep in. “De rechtbank stelt vast dat meneer Carter opzettelijk heeft geprobeerd het huwelijksvermogen te verbergen en te onttrekken. Dat heeft gevolgen.”

Lana begon te huilen. Geen elegante tranen meer. Geen soapster. Alleen paniek.

“Bij deze,” vervolgde de rechter, “beveel ik een volledige herverdeling van het vermogen, waarbij mevrouw Carter recht heeft op zestig procent van alle bekende en verborgen activa.”

Daniel sprong overeind. “Zestig?! Dat kan niet!”

“Het kan,” zei de rechter koel. “En het wordt.”

Ik voelde mijn handen trillen. Niet van angst. Van realisatie.

“Daarnaast,” ging hij verder, “wordt deze zaak doorgestuurd naar de belastingdienst voor nader onderzoek.”

Marilyn slaakte een gesmoorde kreet.

De rechter keek tot slot naar Lana. “En mevrouw Wells… u wordt geadviseerd juridische bijstand te zoeken.”

Lana keek naar Daniel. Hij keek niet terug.

De zitting werd geschorst.

Buiten de rechtszaal stond Daniel tegenover me. Zijn zelfvertrouwen was verdwenen, vervangen door woede en ongeloof…………….

Lees verder op de volgende pagina.