Raoul liep naar het raam en keek naar buiten, alsof hij daar een antwoord kon vinden.

“Ze betaalt niets meer,” zei hij uiteindelijk. “Geen elektriciteit. Geen gas. Geen telefoons. Geen verzekering.”

Karina begon te schreeuwen.

“Dat kan ze niet maken! Ik heb kinderen! Wat denkt ze wel?”

“Ze kan het wel maken,” zei Sajida zacht. “Het appartement staat op haar naam.”

Karina verstijfde.

“Wat?”

Raoul draaide zich om. “Wat zei je?”

Sajida keek naar haar handen.

“Een jaar geleden… ze zei dat ze een goede deal had geregeld. Ik heb nooit gevraagd hoe. Ik wilde het niet weten.”

Karina’s gezicht werd rood.

“Dus dit is allemaal van haar?! En wij… wij wonen hier gewoon omdat zij het toestaat?”

Niemand antwoordde.

Tegen de middag begon de realiteit door te dringen. Ildar klaagde dat hij het koud had. Adelina vroeg waarom de tv niet werkte. Karina belde woedend iedereen die ze kende, maar zonder verzekering durfde niemand geld voor te schieten. Raoul probeerde een oude vriend te bereiken, maar zonder telefoon en zonder geloofwaardig verhaal werd hij snel afgewimpeld.

Diezelfde ochtend zat Alia in een kleine wachtruimte in Kazan. Niet bij haar oude werkgever, maar bij een kleiner bedrijf dat ze maanden geleden al eens had gecontacteerd, zonder verwachtingen. Ze had haar cv opnieuw gestuurd vanuit de trein. Eerlijk. Zonder excuses.

De HR-manager keek haar aandachtig aan.

“Uw ervaring is indrukwekkend,” zei hij. “Waarom bent u eigenlijk vertrokken bij uw vorige baan?”

Alia haalde diep adem.

“Omdat ik eindelijk begreep dat loyaliteit zonder grenzen zelfvernietiging is…………..

Lees verder op de volgende pagina.