“Raoul, wat is er aan de hand?” vroeg Sajida, terwijl ze de lucifer opnieuw probeerde aan te steken.

Raoul vloekte zacht en draaide nogmaals aan de knop van het fornuis. Geen geluid. Geen vlam. Hij keek naar het stopcontact boven het aanrecht en drukte instinctief op de schakelaar. Niets.

“Waarschijnlijk een storing,” mompelde hij, maar zijn stem miste overtuiging.

Karina kwam geeuwend de keuken binnen, haar telefoon in de hand.

“Waarom is mijn mobiel dood? Ik heb geen bereik en geen wifi.”

Raoul keek haar scherp aan. “Wat bedoel je, geen bereik?”

“Dat bedoel ik letterlijk,” snauwde ze. “Geen netwerk. Hoe moet ik nu mijn berichten lezen?”

Sajida liet de lucifer vallen. Een onaangename stilte vulde de keuken. Raoul liep naar de hal, keek op de meterkast en voelde hoe zijn maag zich samenkneep. De zegels waren intact. Geen kortsluiting. Geen storing.

Toen zag hij de enveloppen op tafel.

Zijn naam. Karina’s naam. Sajida’s naam.

Met trillende handen scheurde hij de zijne open. Zijn ogen gleden over de tekst, eerst snel, toen steeds langzamer. Zijn gezicht werd grauw.

“Wat staat er?” vroeg Karina ongeduldig.

Raoul zei niets. Hij gooide de brief op tafel. Karina pakte hem op, las twee regels en begon te lachen.

“Wat is dit voor onzin? Uitzetting? Over zestig dagen?”

Ze keek op. “Ze maakt een grap, toch?”

Sajida had inmiddels haar eigen brief gelezen. Ze ging langzaam op een stoel zitten, alsof haar benen haar niet meer konden dragen.

“Ze heeft alles stopgezet,” fluisterde ze. “Alles.”

Karina’s lach verstomde.

“Stopgezet… wat bedoel je met alles?”

Op dat moment ging de koelkast uit met een zacht klikje. Het monotone gezoem viel weg. De stilte werd zwaar…………

Lees verder op de volgende pagina.