Denis wist het zelf ook niet meer.

Aan tafel sprak Andrej inmiddels verder. Niet over werk, niet over succes. Over reizen met de trein. Over boeken. Over hoe stilte soms waardevoller is dan applaus.

— U luistert anders dan de meeste mensen hier, — zei hij plots. — Alsof u niet hoeft te winnen.

Nadežda glimlachte flauwtjes.

— Ik heb al te veel verloren om nog te vechten.

Het diner vorderde. Er werd geproost, gelachen, prijzen uitgereikt. Maar ergens halverwege stond de directeur op.

— Collega’s, — zei hij luid. — Vanavond willen we niet alleen prestaties vieren, maar ook onverwachte talenten binnen onze gemeenschap.

Hij keek rond.

— Er is mij verteld dat een van onze gasten hier vanavond iets bijzonders draagt. Iets dat niet in een winkel te koop is.

De zaal werd stiller.

— Mevrouw Nadežda, — zei hij, terwijl hij haar recht aankeek. — Zou u even willen opstaan?

Denis’ gezicht werd lijkbleek.

Langzaam stond ze op. Haar handen trilden niet. Haar rug bleef recht.

— Deze sieraden, — vervolgde de directeur, — zijn gezien door meerdere partners hier vanavond. En geloof me, wij werken met designhuizen over de hele wereld. Maar dit… dit is zeldzaam.

Er klonk zacht gemompel.

— Handwerk, — zei iemand.

— Avventurijn, — fluisterde een ander.

— Mevrouw, — zei de directeur. — Als u ooit interesse heeft om dit talent te delen… mijn deur staat open………….

Lees verder op de volgende pagina.