Hij zette zijn zwangere vrouw het huis uit omdat ze een meisje verwachtte, maar betaalde een fortuin zodat zijn minnares in een privékliniek een jongen zou baren. Wat er diezelfde dag gebeurde, veranderde zijn lot voorgoed.

De ochtend brak zacht aan boven Lyon. Gouden zonnestralen gleden over de rode daken van Fourvière en vulden de stad met een bijna misleidende rust.

Élise liep langzaam door haar kleine appartement in de wijk Croix-Rousse. Eén hand rustte beschermend op haar ronde buik, zwaar en gespannen. Elke stap deed pijn, maar toch fluisterde ze liefdevol:

— “Hou vol, mijn lief… nog even, en dan zien we elkaar eindelijk.”

Marc, haar man, keek haar niet eens aan.

Sinds haar zwangerschap was de man die ooit attent en warm was geweest, veranderd in een kille vreemdeling. Hij klaagde over alles: de geur van eten, haar onrustige slaap, haar ademhaling. Alsof het moederschap haar onzichtbaar had gemaakt.

Op een avond, terwijl Élise zorgvuldig de kleine rompertjes opvouwde, zei hij zonder emotie:

— “Volgende maand ga je bevallen bij je ouders in Annecy. Hier is het te duur. Daar kan een vroedvrouw het bijna gratis doen. Ik ga mijn geld niet verspillen.”

Élise staarde hem aan, tranen brandden in haar ogen.

— “Maar Marc… ik ben negen maanden zwanger. De reis is lang… ik kan onderweg bevallen…”

Hij haalde zijn schouders op.

— “Dat is jouw probleem. Daar zal je tenminste niet constant zeuren.”

Die nacht begreep Élise dat de man van wie ze hield niet meer bestond.

Twee dagen later stapte ze met een oude koffer in een TGV richting Annecy. Haar hart was zwaar, maar haar beslissing stond vast.

Op het perron wachtte haar moeder, mevrouw Fontaine. Toen ze haar bleke dochter zag uitstappen, sloot ze haar stevig in de armen.

— “Mijn meisje… je bent thuis nu. Mama zorgt voor je.”

—

Zodra Élise Lyon had verlaten, ging Marc rechtstreeks naar het appartement van Chloé Morel, zijn jonge assistente…………

Lees verder op de volgende pagina.