De muziek denderde door het huis terwijl ik verder liep, mijn hart als een vuist in mijn borst. Ik voelde de spanning langs mijn ruggengraat kruipen, elke seconde zwaarder en ijziger. Dit was niet zomaar een feestje. Dit was een complete overname van het huis van mijn moeder — haar veilige plek, haar wereld — en het was veranderd in iets wat zij nooit, nooit zou toestaan.

« Declan! » schreeuwde ik opnieuw, harder deze keer.

Een jongen met een baseballcap zwaaide zijn hoofd naar me toe en trok een wenkbrauw op. « Mevrouw, hij is misschien buiten. Of boven. Hij regelt dingen. »

Regelt dingen.

Mijn maag trok samen. Declan was al maanden iemand die “dingen regelde”. Altijd op zoek naar controle, naar macht die hij nog niet aankon. Ik duwde de woorden en de jongen weg en baande mijn pad naar de trap.

Halverwege de trap voelde ik de vloer licht trillen. Gelach, gestommel en dan iets dat klonk als… een deur die werd dichtgesmeten.

Ik haastte me naar boven. De gang was donker, enkel verlicht door het geknipper van een feestlamp die vanuit de woonkamer de trap op flitste. De kamer van mijn moeder was aan het einde van de gang. De deur stond op een kier.

“Alsjeblieft… laat ze daar zijn,” fluisterde ik in mezelf terwijl ik ernaartoe liep.

Maar in de kamer vond ik slechts chaos. Ladefronten stonden open, kleding lag op de grond, het nachtkastje lag omver. Haar medicijndoos lag open, half leeg. De zuurstofapparatuur die ze soms gebruikte, was verdwenen.

Een golf van paniek drukte de lucht uit mijn longen.

« Waar ben je, mam…? »

Ik liep terug de gang op. In een zijgangetje zag ik de deur van de logeerkamer lichtjes bewegen. Een zachte tik, alsof iemand heel voorzichtig probeerde geluid te maken.

Ik trapte de deur open.

En daar zat ze.

Mijn moeder.

Cora.

Op de grond, tegen het bed, handen om haar knieën geklemd, haar gezicht bleek maar niet gewond. De opluchting die door me heen spoelde was overweldigend — maar werd onmiddellijk gevolgd door een nieuwe, zuurdere angst………….

Lees verder op de volgende pagina