Haar stem brak de lucht.

Niet als een roep…

maar als een anker.

Jake draaide zich om.

Zijn greep op haar arm werd strakker.

— Jij bent zeker Tom, zei hij koel.

Ik stopte op een paar meter afstand.

Mijn hart bonsde hard.

— Laat haar los.

Hij glimlachte.

Niet vriendelijk.

— Rustig maar. Ik ben familie.

Chloe probeerde zich los te trekken.

— Hij doet me pijn!

Dat was genoeg.

Ik zette een stap naar voren.

— Ik zei: laat haar los.

Jake zuchtte alsof hij zich verveelde.

Maar uiteindelijk liet hij haar arm los.

Chloe rende meteen naar mij toe.

Ze klampte zich vast aan mijn jas alsof haar leven ervan afhing.

— Hij zegt dat ik met hem mee moet… fluisterde ze trillend.

Ik legde mijn hand op haar hoofd.

— Niemand neemt je ergens mee zonder dat jij dat wilt.

Jake haalde een papier uit zijn jas.

— Eigenlijk wel.

Hij hield het omhoog.

— Ik ben haar oom. Haar grootmoeder ligt in het ziekenhuis. Ik heb tijdelijke voogdij gekregen.

De wereld leek even stil te vallen.

— Wat? zei ik langzaam.

Chloe schudde meteen haar hoofd.

— Nee… nee, Mary is thuis… toch?

Jake keek haar niet eens aan.

— Ze is vannacht ingestort. Hartproblemen.

Mijn maag draaide om.

— En jij denkt dat je haar zomaar kunt meenemen?

Hij wees naar het papier.

— Wettelijk gezien? Ja.

Een korte stilte.

— Maar er is nog iets.

Zijn blik gleed naar mij.

— Jij moet tekenen.

Ik fronste………………….

Lees verder op de volgende pagina.