Aan de andere kant van de lijn bleef het een paar seconden volledig stil.

Toen hoorde ik zijn adem.

Zwaarder dan daarvoor.

— Sarah… zei James uiteindelijk langzaam.

— Dit is niet wat je denkt.

Ik leunde achterover in mijn stoel.

Die zin had ik verwacht.

— Echt? vroeg ik kalm.

— Want het huurcontract met jouw naam en die van Érica is behoorlijk duidelijk.

Hij zweeg.

— En het kinderbedje? voegde ik eraan toe.

Nog meer stilte.

Toen veranderde zijn toon.

De vriendelijke echtgenoot verdween.

— Je hebt in mijn computer gekeken, zei hij scherp.

— Ons huis. Onze computer.

— Dat is privé.

Ik glimlachte flauwtjes.

— Bedrog is ook privé, blijkbaar.

Hij zuchtte hard.

— Luister, Sarah. Dit is ingewikkelder dan je denkt.

— Nee, zei ik rustig.

— Het is eigenlijk heel simpel.

Ik stond op en liep naar het raam van de woonkamer. Buiten reden auto’s langs alsof niets in de wereld veranderd was.

— Jij plande een nieuw leven in Parijs met een andere vrouw.

— Terwijl je mij liet geloven dat je twee jaar in Canada zou werken.

Hij probeerde iets te zeggen, maar ik ging verder.

— En ondertussen wilde je langzaam geld van onze rekening halen.

— Geld dat grotendeels van mijn ouders kwam.

Ik hoorde hem zacht vloeken……………..

Lees verder op de volgende pagina.