Aller au contenu—
Geen uitleg.
—
Alleen waarheid.
—
Hij knikte langzaam.
—
Alsof hij eindelijk zag
wat hij al die tijd had gemist.
—
Toen gingen ze weg.
—
De deur sloot.
—
En de stilte die volgde…
—
was anders.
—
Niet leeg.
—
Maar vrij.
—
Ik liep naar buiten.
—
Pakten mijn spullen op van het gras.
—
Vouwde ze rustig op.
—
Niet omdat ik moest.
—
Maar omdat ik kon.
—
Toen liep ik weer naar binnen.
—
Mijn huis.
—
Mijn ruimte.
—
Mijn adem.
—
De zon begon te zakken
en het licht viel zacht door de ramen.
—
Ik ging op het balkon staan.
—
De oceaan lag voor me.
—
Onveranderd.
—
Eindeloos.
—
En dit keer…
—
hoefde ik niets te delen
dat mij toebehoorde.
—
Want sommige dingen
zijn niet bedoeld om te onderhandelen.
—
Sommige dingen…
—
zijn bedoeld om eindelijk
van jou te zijn.