“Wat bedoelen jullie precies?” vroeg Veranna langzaam.

Antony wisselde een korte blik met zijn moeder. Irene vouwde haar handen netjes op tafel, alsof ze een zakelijke presentatie ging geven.

“Het is eigenlijk heel eenvoudig,” zei ze met een zachte glimlach. “Een huwelijk moet gebaseerd zijn op vertrouwen en gedeelde verantwoordelijkheden.”

Veranna voelde hoe haar maag zich licht samenkneep.

“Daar ben ik het mee eens,” antwoordde ze voorzichtig.

Antony haalde een documentmap uit zijn tas en legde die op tafel.

“Daarom dachten we dat het verstandig zou zijn om een paar dingen vooraf te regelen,” zei hij.

“Welke dingen?” vroeg Veranna.

Irene schoof de map naar haar toe.

“Het bedrijf van jouw vader… en het vakantiehuis bij Moskou.”

Veranna’s hand stopte halverwege.

“Wat is daarmee?”

Antony haalde diep adem.

“Als we gaan trouwen,” zei hij, “zou het logisch zijn dat alles binnen de familie wordt samengebracht.”

“Binnen welke familie?” vroeg Veranna scherp.

Irene glimlachte nog steeds, maar haar ogen waren koel.

“Onze familie natuurlijk.”

Ze tikte zacht op het document.

“Het idee is dat jij het bedrijf en het vakantiehuis officieel overdraagt aan mij. Op papier.”

Een paar seconden zei niemand iets.

De woorden leken niet meteen tot Veranna door te dringen.

Toen begon haar hart sneller te kloppen.

“Je… bedoelt dat ik mijn bedrijf moet weggeven?”

“Niet weggeven,” verbeterde Irene rustig. “Beschermen.”

Antony knikte.

“Als alles op naam van mijn moeder staat, kan niemand het afpakken bij een eventuele scheiding.”

Veranna keek hem aan alsof ze hem voor het eerst zag.

“Maar… het is mijn bedrijf,” zei ze zacht.

Antony haalde zijn schouders op.

“Het blijft toch in de familie.”

“Niet in mijn familie,” antwoordde ze.

Irene’s glimlach verdween een fractie.

“Veranna, je moet begrijpen dat Antony een reputatie heeft om te beschermen. Als er later conflicten ontstaan……………

Lees verder op de volgende pagina.