Aller au contenu
Mijn mond viel open. “Dit… heb je allemaal zelf gedaan?”
Hij glimlachte een beetje verlegen. “Ik ben geen professional, maar ik kan met hout overweg. En ik wilde iets doen dat laat zien dat we nog steeds een team zijn. Dat ik niet van je weg wil, Mara. Nooit.”
Ik voelde mijn ogen prikken. “Maar waarom dan al die geheimzinnigheid? Het slot op de deur? Het slapen apart?”
Hij keek naar zijn schoenen. “Omdat ik bang was dat je je schuldig zou voelen. Dat je zou denken dat ik dit deed omdat je… omdat je niet genoeg was zoals je bent. Ik wilde je de finished room laten zien als het perfect was. Ik wilde je verrassen met iets moois—niet met rommel, chaos en lawaai.”
Zijn stem brak even.
“En ja… ik sloot de deur omdat ik wilde voorkomen dat je per ongeluk binnen zou komen terwijl ik bezig was. Niet om je buiten te sluiten.”
Ik voelde de spanning langzaam uit mijn lichaam glijden, alsof een touw dat me al weken had vastgebonden eindelijk losser werd.
“Dus,” zei ik langzaam, “al die geluiden… waren omdat je een nieuwe kamer voor ons maakte?”
Hij knikte. “Ik wilde dat je je zelfstandiger zou voelen. Dat we een plek hadden die helemaal op jou is afgestemd. En eerlijk… ik wilde ook een nieuw begin. Een herinnering dat ons leven niet stopt door wat er met jou is gebeurd.”
Er rolde een traan over mijn wang.
“David… waarom heb je me dat niet verteld?”
“Omdat ik wist dat je zou zeggen dat het te veel werk is,” antwoordde hij meteen. “En omdat je jezelf altijd kleiner maakt dan je bent. Maar jij verdient dit, Mara. Jij verdient comfort. Ruimte. Gemak. En ik wil degene zijn die dat voor je maakt.”
Hij pakte mijn hand voorzichtig.
“Het slapen apart was tijdelijk. Ik wilde sneller werken zonder je wakker te maken. Ik dacht… als ik dit af had voordat jij iets merkte, dan zou je trots zijn. Of op z’n minst blij.”
Een kleine lach ontsnapte uit mijn keel. “Ik dacht dat je weg wilde gaan.”
Zijn ogen werden groot. “Weg? Mara, ik heb je nooit verlaten toen het moeilijk werd. Waarom zou ik nu weggaan?…………