Aller au contenuZe stond op, de hand van Lucy stevig in de hare, en samen liepen ze de donkere, besneeuwde straat in. Het pad was niet makkelijk, dat wist ze, maar het was hun pad. En met elke stap voelde Margaret meer en meer dat ze niet langer alleen was. Ze hadden elkaar, en dat was alles wat ze nodig hadden om verder te gaan.
De stad leek nu iets minder koud, de lucht iets minder hard. Misschien was dat de magie van kerst, of misschien was het gewoon het feit dat, zelfs in de grootste eenzaamheid, je de kracht kunt vinden om opnieuw te beginnen, vooral als je dat doet voor iemand die je nodig heeft.
Met elke stap die ze zette, voelde Margaret dat de toekomst misschien wel een beetje lichter was dan ze ooit had durven hopen. Ze zou haar dochter de liefde geven die ze verdiende, de warmte die ze altijd had gemist. En in ruil daarvoor zou Lucy haar ook alles geven: een nieuwe kans, een nieuw begin.
En samen zouden ze een huis bouwen.