Lucy glimlachte, een glimlach die haar gezicht verlichtte, zelfs in de schemering van de avond. Ze knikte, haar ogen vol vertrouwen in Margaret. Ze had geen idee wat er precies zou gebeuren, maar wat ze wel wist, was dat ze niet langer alleen was. En dat was alles wat ze nodig had.

De tijd leek even stil te staan terwijl Margaret haar ogen sloot en haar adem inhield. Ze had zoveel verloren in haar leven, maar dit kleine meisje had haar een nieuwe kans gegeven. Ze had haar vertrouwen gegeven, haar liefde. En het was aan haar om dat vertrouwen niet te schenden. Margaret zou haar alles geven wat ze had, niet omdat ze het moest, maar omdat ze begreep dat dit het enige was wat nu nog echt telde: de liefde die ze elkaar konden geven.

De man in de donkere jas was verdwenen, maar zijn woorden hingen nog steeds in de lucht. Hij had gelijk gehad. Deze reis was niet alleen voor Lucy, het was voor haarzelf ook een kans om opnieuw te beginnen. Misschien had ze de kracht in zichzelf nooit helemaal begrepen, maar nu voelde het alsof die kracht eindelijk weer in haar terugkwam. Lucy had haar een nieuwe reden gegeven om te leven……………..

Lees verder op de volgende pagina.