Op dat moment klopte iemand op de deur.

Het was de notaris.

Hij kwam binnen met een klein donker houten doosje en een dik dossier.

— Mevrouw Élise… ik ben hier om u dit te overhandigen. Volgens de instructies van de overledene mocht dit pas na de 49e dag en alleen aan u worden gegeven.

Hij legde het doosje in mijn handen.

Voorzichtig opende ik het.

Binnenin lag een oude sleutel… en een eigendomsakte.

Ik zat verstijfd.

De notaris sprak met plechtige stem:

— Mevrouw Geneviève laat u, buiten het testament om, een klein stenen huis in Collonges-la-Rouge na. En… — hij overhandigde me een tweede document — …evenals een spaarrekening volledig op uw naam.

Ik knipperde met mijn ogen, kon het nauwelijks geloven.

— Maar… waarom? fluisterde ik.

De notaris glimlachte droevig.

— Ze zei altijd: “Mijn dochters hebben alles van mij geërfd, maar Élise… zij gaf mij acht jaar lang liefde. Zij verdient een thuis, waar ze de rust en waardering krijgt die zij altijd verdiend heeft…….

Lees verder op de volgende pagina