Histoire 21 55 09

Zekerheid.

Ethan bleef nog een seconde staan.

Alsof hij probeerde te begrijpen

wanneer alles precies mis was gegaan.

Maar sommige momenten…

hebben geen terugweg.

Hij pakte zijn sleutels.

En liep naar buiten.

De deur sloot.

Zacht.

Definitief.

De stilte die volgde was anders.

Geen spanning meer.

Geen druk.

Alleen ruimte.

Ik liep naar het raam.

Keek naar de oceaan.

Ademde diep in.

Vrijheid.

Niet gestolen.

Niet gedeeld.

Verdiend.

En buiten…

tussen de koffers die ze hadden weggegooid…

lag niets dat ik niet kon vervangen.

Maar binnen…

had ik alles wat zij nooit zouden hebben.

Controle.

En een thuis

dat eindelijk weer van mij was.

Laisser un commentaire