Aller au contenuDe kamer was stil.
Alle zaterdagen.
Alle lof van mensen.
Al die bewondering.
Gebouwd op schuld.
“En Sarah?” vroeg ik zacht. “Gaat het echt alleen om Leo?”
Hij aarzelde.
En dat was antwoord genoeg.
Ik stond op.
“Je blijft hier vanavond,” zei ik. “Ik neem Leo straks mee naar zijn moeder. En daarna ga jij me alles vertellen. Alles. Geen halve waarheden meer.”
“Ga je me verlaten?” fluisterde hij.
Ik keek hem recht aan.
“Dat weet ik nog niet. Maar ik weet dit wel: als er nog één geheim is… dan is dit voorbij.”
Later die avond bracht ik Leo thuis. Sarah deed open. Ze zag mijn gezicht en wist meteen dat er iets was.
Er viel nog meer waarheid die nacht. Meer tranen. Meer breuken.
Sommige huwelijken breken door één fout.
Andere breken door het verbergen ervan.
Wat Mark die zaterdag bij een graf had gefluisterd, was bedoeld om voor altijd begraven te blijven.
Maar geheimen hebben de neiging om via kleine handen terug naar boven te komen.
En niets — niets — blijft echt onder de grond.