Je denkt dat je me kunt vernederen? Je bent ons iets verschuldigd. Doe open als ik kom.

Ryan keek naar me.

“Hij komt niet,” zei hij. Maar zijn ogen gleden naar het raam.

Die avond, net toen de straatlantaarns aangingen, barstte er een woedend gebonk los op onze voordeur.

“LENA!” schreeuwde Frank. “DOE OPEN!”

Ryan liep naar het kijkgaatje — en precies op dat moment kleurden rode en blauwe lichten onze muren. Sirenes. Hard. Onmiskenbaar.

Franks stem klonk triomfantelijk.

“Ze is binnen, agenten. Dat is haar.”

Er werd geklopt. Eén keer. Twee keer. Alsof de deur hen al toebehoorde.

Ryan deed open.

Twee agenten stonden daar. Frank net achter hen, armen over elkaar, een glimlach die hij altijd droeg als hij dacht dat hij gewonnen had.

“Mevrouw,” zei de agent, “uw vader beweert dat u geld van hem hebt gestolen en dat u hem toegang tot uw woning weigert.”

Ik stapte naar voren. Mijn handen trilden niet.

“Agent,” zei ik rustig, “mijn vader is hier zonder toestemming. Hij heeft mij bedreigd. En hij heeft bewijsloos een valse melding gedaan.”

Frank lachte kort. “Ze liegt. Ze is altijd zo geweest. Onhandelbaar.”

Ik hield mijn telefoon omhoog.

“Wilt u de berichten zien?”

De agent nam mijn telefoon. Las. Zijn blik veranderde.

Daarna liet ik hem de banktransactie zien. $1.00.

Met het bijschrift: Beste wensen.

“Dat is geen diefstal,” zei de agent droog.

“Dat is symboliek………….

Lees verder op de volgende pagina.