Ik zat nog steeds in het café toen mijn telefoon begon te trillen.

Eerst één keer.

Toen opnieuw.

Camille.

Nog een keer.

En nog een keer.

Ik keek naar het scherm zonder op te nemen. Buiten liepen mensen haastig voorbij onder paraplu’s, alsof de wereld gewoon doorging terwijl ergens anders een storm losbarstte.

Toen verscheen er een bericht.

CAMILLE:

Wat heb je gedaan?!

Ik antwoordde niet.

Een paar seconden later volgde een tweede bericht.

CAMILLE:

Julien heeft net gebeld. Heb je hem iets gestuurd?

Ik legde mijn telefoon even neer en keek naar mijn reflectie in het donkere scherm van mijn laptop. De rode plek op mijn wang was bijna verdwenen.

Maar het gevoel erachter niet.

Mijn telefoon ging opnieuw.

Deze keer was het geen bericht.

Het was Julien.

Ik nam op.

— Hallo?

Aan de andere kant bleef het een paar seconden stil.

Toen sprak hij.

— Ik heb je e-mail gelezen.

Zijn stem klonk anders dan ik gewend was. Rustiger. Zwaarder.

— Ik neem aan dat je bewijs hebt van alles wat je hebt gestuurd.

— Ja, zei ik eenvoudig.

— Alles.

Hij zuchtte langzaam.

— Ik dacht al dat er iets niet klopte.

Ik zei niets.

Hij ging verder.

— Camille vertelde me dat haar familie het grootste deel van de bruiloft betaalde.

Ik keek naar mijn bankoverzicht dat nog steeds open stond…………..

Lees verder op de volgende pagina.