—

Toen wees ik naar de andere plank.

—

Leeg.

—

“Dit is wat jij hebt gekocht,” zei ik rustig.

—

De stilte werd zwaarder.

—

Zijn broer kuchte.

—

Iemand achterin zei zacht:

“Serieus?”

—

Zijn moeder keek nu recht naar hem.

—

Niet meer naar mij.

—

“Is dit waar?” vroeg ze.

—

Maurice opende zijn mond.

—

Maar er kwam niets.

—

Voor het eerst

had hij geen snelle reactie.

—

Geen grap.

—

Geen excuus dat overtuigend genoeg klonk.

—

Alle ogen waren op hem gericht.

—

Niet op mij.

—

Niet op “de vrouw die overdrijft”.

—

Maar op hem.

—

En wat hij had gezegd.

—

En gedaan.

—

“Ik… ik bedoelde het niet zo,” mompelde hij uiteindelijk.

—

Ik haalde mijn schouders licht op.

—

“Maar je zei het wel.”

—

Geen woede.

—

Geen drama.

—

Alleen waarheid.

—

En die bleef hangen.

—

Lang.

—

Oncomfortabel lang.

—

Toen gebeurde er iets onverwachts.

—

Zijn tante liep naar voren.

—

Zette haar schaal salade op tafel

en zei…………..

Lees verder op de volgende pagina.