Aller au contenuDie avond was de sfeer in het huis zwaar. Ricardo stond zwijgend bij de deur, zijn ogen gevuld met een mengeling van woede, angst en ongeloof. Luna klemde zich nog steeds aan Julia vast, trillend en stil.
Julia nam een diepe ademhaling en zei zacht maar vastberaden:
— Meneer Aguilar, uw dochter wordt niet goed verzorgd. Sommige medicijnen die hier liggen… ze zijn gevaarlijk. Niet geschikt voor een kind.
Ricardo trok een wenkbrauw op. Zijn stem was kil:
— Wat bedoel je precies?
Julia haalde een foto van de flessen en ampullen uit haar tas en legde ze op het bed. Ze wees op de vervallen houdbaarheidsdata en de waarschuwingen.
— Kijk zelf. Dit zijn experimenten. Dosis te hoog. Sommige stoffen mogen niet bij kinderen worden gebruikt. Luna krijgt schade.
Ricardo sloeg met zijn hand op de rand van het bed. Zijn ogen flitsten tussen ongeloof en paniek.
— Maar… dat zijn allemaal aanbevelingen van de artsen die ik heb ingehuurd…
Julia schudde haar hoofd.
— Nee. Dat is geen advies. Het is risico. Uw dochter is bang, ze vertrouwt niemand hier… behalve mij. Als u niet ingrijpt, kan het fataal zijn.
Ricardo voelde zijn hart in zijn keel kloppen. Voor het eerst in maanden voelde hij de echte angst: niet voor zijn imperium, zijn reputatie of zijn geld… maar voor zijn kind.
Luna keek hem aan, haar ogen groot en kwetsbaar. Ze fluisterde:
— Mami… blijf bij me.
Dat was het breekpunt. Ricardo zakte op de rand van het bed, en tranen stroomden over zijn gezicht. Hij had het altijd verkeerd begrepen. Zijn dochter had hem nodig, maar niet als de man die alles kon kopen. Ze had iemand nodig die echt om haar gaf.
Julia legde haar hand op de zijne en sprak zacht:
— Het kan nog goed komen, meneer. Maar u moet nu luisteren. U moet keuzes maken. Niet met geld… maar met uw hart.
Die nacht werd er geen slaap gevonden in de Aguilar-mansion. Ricardo en Julia bespraken alles: welke medicijnen direct moesten worden gestopt, welke artsen moesten worden vervangen, en hoe Luna een omgeving van vertrouwen en rust kon krijgen……………..