Aller au contenuAlleen woede. En paniek.
— Jij… jij hebt dit gepland, siste hij.
— Al die tijd?
Ik keek hem aan zoals je naar een vreemde kijkt.
— Nee, Liam. Ik heb je alleen laten zien wie je was… toen je dacht dat ik niemand was.
— Je had me kunnen helpen! schreeuwde hij.
— Je was mijn vrouw!
Ik knikte langzaam.
— En jij was de man die me een last noemde. Terwijl ik je hele wereld droeg.
Ik gaf hem een envelop.
— Scheidingspapieren. Volledig wettelijk. Je krijgt niets behalve wat van jou was vóór het huwelijk.
Hij lachte hysterisch.
— Je denkt dat je me kapotmaakt?
Ik boog me iets naar voren.
— Nee. Jij deed dat zelf. Ik heb alleen het licht aangedaan.
Maanden later.
Ik zat op een bankje in het park, de tweeling in kinderwagens naast me. De pers noemde me “de mysterieuze CEO die uit het niets verscheen”.
Maar ik voelde me niet mysterieus.
Ik voelde me vrij.
Mijn assistent belde.
— Mevrouw Sterling… Ava. Hij heeft geprobeerd te solliciteren. Drie keer. Overal afgewezen.
Ik keek naar mijn kinderen. Ze lachten.
— Dank je, zei ik.
— Geen verdere actie nodig.
Ik hing op.
Sommige mannen willen een imperium bouwen.
Maar ze vergeten te kijken wie het fundament is.
En sommige vrouwen?
Die wachten niet op erkenning.
Die besluiten wanneer het verhaal kantelt.